با مطالعه تاریخ مشاهده می شود که نام شهرمان در قدیم "مامطیر" بوده که این واژه به روایتی ار ابن اسفندیار به نقل از امام حسن (ع) ، هنگامی که سپاه اسلام در طبرستان بدین شهر رسیده و این موضع به چشم حسن ابن علی (ع) بواسطه وجود آبگیر ها و مرغان و شکوفه ها ، ارتفاع بقعه و نزدیکی ساحل دریا ، مطبوع و دلگشا آمد ؛ فرمود : "بقعه طیبه مامطیر" . و از آن تاریخ تدریجا عماراتی پدید آمد و به همین نام شهرت یافت .
روایتی دیگر آنکه درویش برزرگ در تاریخ طبرستان می نویسد : " مامطیر" معرب مه میترای پارس است و مشتق از (مه = بزرگ و میترا = فروغ دوستی و مهربانی ) و نیز معتقد است که ؛ شهر بابل ، شهری بوده پاک و مقدس در نزدیکی دریا و برای جای داشتن میترای بزرگ (آتشکده میترا) که این نام درز دوره اسلامی به زبان تازی مامطیر گردید .
اصطخری صاحب کتاب مماسک و ممالک ، در سال 1340 نخستین کسی است که نقشه طبرستان را ترسیم کرده و مامطیر را در آن نشان داده است . وی می نویسد : " مامطیر در شمار طبرستان است که زمینی هامون است و کشاورزی کنند و ستور دارند و زبانی دارد نه تازی و نه پارسی و بیشتر طعام ایشان نان ، برنج و ماهی است ."
در نیمه دوم قرن هشتم هجری بعد از اقامت سیدقوام الدین مرعشی (میر بزرگ) در این شهر ، اسم آن به علت مرکزیتی که اجناس و محصولات دهستان های اطراف در آنجا به فروش می رسید ، به " بارفروش ده" و سپس در اواخر سلسله صفویه به " بارفروش" معروف گردید تا اینکه در سال 1306 شمسی به سبب وجود رودخانه بابل (باول) که در کنار شهر جاری است ، نام شهر به " بابل " تغییر یافت .
شهرستان بابل در قسمت مرکزی استان مازندران واقع شده و با شهر های بابلسر در شمال ، قائمشهر و پل سفید در شرق ، آمل در غرب و سلسله جبال البرز و استان تهران در جنوب همسایه است .
جنگلهای طبیعی شهرستان بابل 49936 هکتار بوده و رودخانه بابلرود از رود های مهم این شهر به شمار می رود . این شهر دارای آب و هوای معتدل و مرطوب می باشد .
|
+| نوشته شده توسط
پارسا در شنبه یازدهم اسفند 1386
|
